Comments

Bazen behin paper zati bat Peiper izenekoa, munduko paperik zoriontsuena. Nahiko zaharra zen eta kalean ematen zuen bizitza osoa.

Baina behin Brik izeneko kartoi zati bat aurkitu zuen.

-Kaixo,nola duzu izena ? –galdetu zion Brikek.

Peiperrek ez zekien norekin hitz egiten zegoen, kalean zeuden paper zati guztien artean zegoelako. Eta hau erantzun zion:

-Zu, zu , Matematikako paper zati hori , bai , zu, zu!

-Zer, zer nahi duzu?, lasai mutiko.- esan zuen Peiperrek arduraturik.

-Nola zu hemen kalean? Ez daukazu itxura onik, zenbat urte daramaflickrtzazu hemen kalean botata?- esan zuen Brikek.

-Ez dakit, gaur goizean esnatu eta hemen aurkitu naiz-esan zuen Peiperrek bildur itxura pizkatxo batekin

-Itxaron, Kerman jartzen du zure goiko alde horretan, Matematikako azterketa bat zara, ja,ja 2,1 Kermaan oso txarra izango zen Matematikako arloan.

-Baina, nola nago ni hemen paper bihurtuta? Hori da ez dudana ulertzen , ni lehen zuhaitz handi bat nintzen.

-Ba, seguruenik larre guztian zeuden zuhaitzak moztu eta fabrika batera eramango zintuzten hor…- esan zuen Brik jakintsuak

-Hori ezinezkoa da, ezin da egia izan- esan zuen Peiperrek begiak buztita zituela ikusita.

-Gero hor makina batzuen preso izan zinen eta izugarrizko gauzak egin zizkizuten.

-Baina hori ezin da izan , ni Matematikako azterketa izanda

-A zer pentsatzen duzu ba!, papera izan aurretik gauza asko gertatu behar dira . Agian, lehenago Natur ariketa izan ahal zinen edo horrelako gauzaren bat, eta behin eta berriz birziklatuko zintuzten.

-Baina orduan, zergatik naiz Matematikako azterketa bat?
-Ez dakit, ba, gauza askorengatik izan ahal da.

Gaua heldu zen eta horrela bukatu zen elkarrizketa.

IKER MADARIAGA

Comments

Egun batean izaki batzuk etorri ziren gu banatzera. Ez ziren oso handiak baina mozten zuten tresnak zituzten. Kamioi batera sartu eta paper lantegi batera eraman gintuzten, bai familia eta bai lagunak ere.

Ordu bat igaro ostean paper bilakatuta nengoen. Nire gurasoak eta osaba izebak ni itxaroten zeuden folio pakete batean.

Ikastola batera eraman gintuzten eta han paperak nola akabatzen zituzten ikustean, ikasle bati esan genion:
-Kaixo, esango zenidake zertarako bilakatu nauzun hegazkin bat eta zergatik bota nauzun zakarrontzira?
-Hara, hitz egiten du!! .-eta korrika joan zen harriturik.

Ni haserreturik ideia ikaragarri bat izan nuen:
“Ikastolako paper guztiak lapurtu eta horrela ikasle eta irakasle guztiak paperaren beharra ikusiko dute”

Horrela egin genuen eta ikasleak berehala hasi ziren proteskaka. Orduan honela esan genien:
-Papera birziklatzen eta behar dena erabiltzen baduzue guztia bueltatuko dizkizuegu.

Ikasleak eta irakasleak esandakoari jaramon egin zioten eta horren ondorioz paper birziklatua eta kalitate gutxiko papera erabiltzen hasi ziren.

OHARRA: Denok, hau egiten badugu baso eta zuhaitz asko moztea galaraziko dugu. DENON ESKU DAGO NATURA ZAINTZEA, EZ EZAZU APURTU!!

EGILEA: Unai Makaia.

Comments

20012. urtean bakarrik folioak, aurki genitzake, baina Mongolian, gizaki multzo bat aurkitzen da. Europan ordea Jons, Foli-Jons izeneko superfolioajentea “002”, gizakiaren maltzurkeriak apurtzen dituena, bizi da. Bere ajentziako kontaktoa Rokcy da, kartulina berde bat.

Gizakiek beti Ama-Naturari, maltzurkeriak egiten zizkieten eta egun batean, maltzur batek erreziklatzeko kontainer guztiak, lapurtu zituen.
Rokcyk “002” deitu, eta zer gertatu zen kontatu zion:
_”002”norbaitek erreziklatzeko kontainer guztiak lapurtu ditu. Hauek dira harrapatzeko erabiliko dituzun tramankuluak; Reziklatzailea (aurkitzen dituzun zikinkeriak reziklatzeko) eta pistola bat guztiakin akabatzeko.

002 Mongoliara joan eta gaizkileen kuartelean sartu zen. Hor zikikeria asko zegoenez bere reziklatzailea erabili zuen. Gizakia hor zegoela konturatu zen 002k bere pistola atera eta gizkiekin akabatu zuen.
002k Rocky ikusi zuen eta...
-Ja,Ja,Ja nire tranpan jauzi zara!
-Ja,Ja, hori zuk uste duzu Rocky!
-Zer...
-Agur!!!
-Baina zer!, zikina nago ez!!
-Bai!!!!!!!!!!!!!!

Azkenean garbitasuna lortu zuen eta aberatsa egin zen.

Egilea:Eneko Dominguez

Comments

Baina zoritxarrez arratsalde ilun batean non haizea zen errege, negozio gizon batek Antton gizajoa Gasteizko postetxera eraman zuen. Orduan larrituta harantza zihoan kamioi batean sartu zen. Bertara ailegatzean egundoko hiria aurkitu zuen. Oso galduta aurkitzen zen ez zekielako non zegoen bere aitona. Orduan bere bila hasi eta ikusi zuen kamioi bat lantegi handi batean sartzen zela. Ondoren lantegiaren punturik altuena begiratu eta Gasteizko postetxea jartzen zuen kolore biziekin. Harantz abiatu zen haizearen laguntzaz. Bere aitona ikusi zuen makina arraro samar batean eta txarrena zen handik igarotzen zirenean heriotza zeukatela itxaroten.

Orduan gizarajoak handik atera behar zuen nahita nahiez. Beraien arteko lotura oso estua zen momentu hartan. Baina Mikelek asko maite zuen bere aitona eta horren ondorioz, indarra ez zegoen lekutik atera zuen bere aititea salbatzeko. Denbora gutxi gelditzen zitzaion baina...
Lortu egin zuen. Handik ateratzea lortu zuen bere heriotza galaraziz.

Handik aurrera Antton eta bere biloba ez ziren bata bestearengandik banatu. Eguzkia zen munduko erregea egun hartan ez Antton joan zen egunean bezala.

“Ez ezazu orri zuri bat ere ez alferrik galdu bakoitzak bere bizitza duelako”

BIRZIKLATU EZAZU MUNDU HOBEAGO BAT LORTZEKO!
Unai Castro

Comments

Paperezko herri batean, paper asko bizi ziren, eta hor bertan milaka eta milaka zuhaitz hiltzen zituzten: etxeak, dendak, kotxeak ... paperezkoak egiteko.
Jendea oso pozik bizi zen. Baina bazegoen mutil bat ez zegoela oso pozik, Mikel izenekoa orduan manifestazio bat egin zuen:

-Ez hil zuhaitz gehiago!

-Zuhaitzik gabe geldituko gara!

Baina jendeak ez zuen entzun nahi Mikelek esaten zuena. Mutila, berriz, ekinean zegoen denbora guztian. Baina berriro ez zuten entzun nahi. Orduan mapa bat hartu eta herriko guztiei, erakutsi zien:

-Begira!! Begira!!!

Herritar guztiak begiratzen hasi ziren. Lehen eta orain.
Guztiak harriturik geratu ziren.

-Egia da, zuhaitzik gabe geldituko gara.

Horren ondorioz, zuhaitzak zaintzen hasi ziren, eta etxeak adreiluzkoak egin zituzten, kotxeak metalezkoak eta dendak adreiluzkoak eta kriztalezkoak ...

Hamar urte pasa ondoren, zuhaitzak hasi ziren eta pertsona guztiak hobeto bizi ziren.

OHARRA: Ez erabili papera ez duzunean behar !!!!!!!!!!!!!!!!!
eta Natura ez dugu suntsituko horrela hobeto biziko gara.

Unai Ayo

Comments

Aste bat beranduago argia lehenengo aldiz ikusi eta segidan anai-arrebek ohiuka hasi ziren;
-Zer gertatzen da? Non gaude? Eta non dago ama!!!-Batzuk negarrez hasi ziren beste batzuk poltsatik ateratzeko ahaleginak egiten zituzten eta Martin eta lau anaia-arreba zer gertatuko zen itxaroten zeuden.

Denbora asko pasatu zen eta bat-batean aurpegi itsusiko andereño batek hartu gintuen. Begi ilunak, aurpegi tximurtua eta belarri handiak zituena, askojakindun aurpegia zeukan.

Egun batean azkar eta zakarki atera zituzten plastikozko poltsatik eta orri guztiak oihuka ari ziren :
- Zer gertatuko ote da orain??- esaten zuten guztiek.

Mahai berdeetan banatu eta Martini Ekaitzen mahaian tokatu zitzaion, altzari zakarra eta boliaren tintaz bustirik zegoena. Martini boliak kili -kiliak egiten zizkion eta barrezka hasi zen.

- Jajajajaja... zelako kili-kili!
-Baina erotuta zaude! zer zabiltza orain barrezka?- Esan zioten hurbileko mahaikoak. Azterketa amaitzerakoan Martinek ahituta amaitu zuen.

Hurrengo egunean froga zuzenduta eman eta oso gaizki zegoenez, Ekaitzek kajoian sartu eta horrela hiru astetan egon zen.

Azkenean andereñoak esan zien umeei:
- Uztu oraintxe bertan kajoia eta bota behar ez dituzuen orriak - Ekaitzek harritu aurpegiarekin begiratu eta kajoia orririk gabe utzi zuen.

Martinek bere lagunen artean eztututa bidaia luze bat egin zuen. BI egun beranduago erreziklatzera heldu eta lehenengo liburu berziklatua bihurtu zuten.

Liburutegi batean egon zen denbora asko baina egun batean erratuta liburua zakarrontzira jausi eta garbiguneko langileek orri erreziklatuen lekuan utzi zuten.

Azkenean kartoi kaxa bat bihurtu eta ganbara batean sartu zuten, umearen margolanak eta jolasak bere barnean zituelarik. Oraindino han jarraitzen du baina inoiz baino baliagarriago sentitzen da.

Patricia Bilbao-Goyoaga

Comments

Horrelako batean, Markelek, gelako azkarrenak, mofeta bat ikusteaz batera, oihu bat bota eta denak animalia zegoen zuhaitzera hurbildu ziren. Guztiak zeuden liluraturik, ez baitzuten inoiz horrelakorik ikusi. Bitartean, haize bortitz bat igaro, eta Ekaitzen apunteen orria airean gora altxatu zuen. Inor ez zen konturatu, Edurne izan ezik, eta honek, mutilari abisatu zion. Korrika batean joan ziren Ekaitz eta Edurne orriaren atzetik. Baina zuhaitz batean trabaturik geratu zen. Mutikoa, bakarrik igotzen saiatu arren ailegatzen ez zela ikusi eta Edurne bizkar gainean altxatuz, orria hartu ahal izan zuten. Baina neska txiselarri zen, eta eutsi ezinean zegoela, orria eskuetatik eskapatu zitzaion. Berriz ere orriaren atzetik abiatu ziren, eta oraingoan arrantzale baten txalupan sartu zen folioa. Honi jarraitzea ezinezkoa egin zitzaien, eta guztiz tristeturik, gainontzekoak zeuden lekura joatea erabaki zuten.

Heldu bezain laster, andereñoari gertatutako guztia kontatu zioten, baina honek ez zien inolako kasurik egin:

-Orria ondo gordeta edukiko bazenu, ez litzaizuke hori gertatuko!-oihukatu zion.-Orain zuk jakingo duzu zer egin, ``ez nahiko´´ bat atera nahi ez baduzu; lagun bati eska diezazkiokezu apunte guztiak, edota gogoratzen duzuna idatzi. Gero nik lana baloratuko dizut.

Aurpegi txarrez, bazter batean eseri ziren. Bitartean, orriak bere bideari ekiten zion...

Txalupa hurak Mundakarako bidea zeukan, eta bertara heldu zirenean, gizonak orria hartu eta hortik hurbil zegoen zelai bateko zakarrontzi batera bota zuen. Egun batzuk eman zituen kartzela txiki hartan, behin ume talde bat etorri eta futbolean jolasten, folioa lurrera erori zen, beste zakarrekin batera.

Arratsalde horretan bertan, orritxoak hegaldi berri bat hartu zuen, berriz ere Bermeora.

Bestalde, Bermeon, Ekaitzen ama erosketak egiten ari zen, eta horrelako batean, gure lagun txikia amaren erosketa gurdian pausatu zen. Horrela, etxera heltzean, amak Ekaitzi apunteen orria erosketa poltsatik aterata eman zion.

Hala bada, hurrengo goizean, mutikoak lana itzuli zion andereñoari, eta azken honek, nota ona jartzea erabaki zuen.

Gauean, Ekaitz ohera sartu eta orriak egin izan zuen bidaia imajinatuz, loak hartu zuen.

Oihane landazabal

Comments

“ Bidaia eder bat egin nuen itsasbazterretik. Itsasertzean siesta botatzen nengoela, lasaitasuna apurtu zuen surf taula batek hartu ninduen bere bizkarrean. Honek, surflari bat zeraman nirekin batera. Mutilak, adi-adi begiratu ninduen bere begi urdinekin, itsasoa bezain urdinak. Jarraian konturatu zen nire azal zurian mezu bat idatzia nuela.

Hondarrean taula utzita, ni hartu eta neraman mezua irakurtzen hasi zen. Bost minutu igaro ondoren, kirolariak itsasora bota ninduen, eta surfean jarraitu zuen.

Uretan jolasean nenbilela, aleta gris eta ikaragarri bat ikusi nuen niregana hurbiltzen zena. Igerian hasi nintzen, hura marrazoa zela konturatu orduko. Abiaduran aritzea alferrikakoa zen, animaliak nik baino askoz ere arinago egiten baitzuen.

Estutasunarekin iritsi nintzen hondartzan zeuden haitz zorrotzetara eta bertan loak menderatu ninduen. Esnatzerakoan, leku ezberdin batean ikusi nuen nire buru bustia eta kezkatuta geratu nintzen non egon ote nintekeen pentsatzen.

Haizerrota baten puntan aurkitu nintzen, honen hegal baten izkina batean alegia. Bertatik salto egin nuen Holiwoodeko artista baten antzera.

Ilunabarra zen jada eta herrira joatea erabaki nuen. Erdialdean nengoela, etxe eder bat ikusi eta honen hormen barnean sartzea erabaki nuen gaua pasa nezan. Bertan oso ongi hartu ninduten baita afaria eman ere!, honako jaki hauek dastatu nituen: oilasko errea, moluskoak, entsalada eder bat, txokolatezko tarta gozoa... Mahaiak ametsetan agertzen zirenen antzekoa ziren, ederrak!, azkenik bertan bizitzeko aukera utzi eta nik onartu egin nuen.”

Gaur egun etxe horretantxe nago zuei ipuintxo dibertigarriak kontatzen.
Leire Etxegia

Comments

Behin nire lagunekin nengoela, ume batek hartu, eta ez nekien nora eraman ninduen, bakarrik nekien mahai batean nengoela. Mutila kilikiliak egiten hasi zitzaidan, gauza arraroak idazten. Bat-batean, boligrafoa lehertu zitzaion, eta ni zuria izanik, urdina bihurtu nintzen. Ez nekien zer ziren ikur arraro eta desitxuratu horiek. Orduan honek, kutxa gorri batera bota ninduen. Han aste oso bat igaro eta lagun bat egin nuen. Gero, neska batek beste kartoizko kutxa batera garraiatu gintuen nire laguna eta biok. Gauza guztiak han utzita ihes egin genuen handik. Etxetik ateratakoan, oztopo asko jasan genituen, baina azkenean, gela urdin hortatik atera ginen. Ez genekien zein norabide hartu baina azkenean, etxe hartatik alde egitea lortu genuen pozaren-pozez. Ateratakoan, eskailera batzuk ikusi genituen. Behera egin eta ate bat zabalduta ikusi genuenez, hara jo genuen. Ondoren beste neska batek hartu eta larrosa koloreko beste gela batera eraman ere. Neska, zirudienez, gaztea zen. Hurrengo egunean, hartu eta zirriborroak egiten hasi zen nire atzeko aldean, urdina ez zegoen tokian. Irudia ez zitzaidan bat ere gustatzen baina gero, ohitu egin nintzen. Gaztea papera ebakitzen hasi zen, orduan mahi gainean utzi eta bere logelatik alde egin zuen, ziztu bizian. Hurrengo goizean, bere amak zakarrontzira botako ninduela, bat- batean esnatu eta amets bat zela konturatu nintzen.

Leire Arana

Comments

Kaixo Pepe deituriko papera naiz eta nire bizitzaren pasarte bat kontatuko dizuet.
“Behin nik 14 urte nituela dei bat jaso nuen, lehiaketa batetik deitzen zidaten hau esanez:
- Kaixo ni Nerea Alias deitzen naiz eta “Egin Kantura” etortzeko deitzen dizut, etorriko zara ?
-Ez dakit ba, galdetuko dut ( galdetu ostean ) bai joango naiz.
Eguna heldu zenean Pepe 6.00 etan altxatu gosaldu eta atera zen . Bat-batean eta 2 Km-ra, Iurretan hain zuzen ere , hauxe ikusi nuen EITB letra handitan baina ez zela konturatu nintzen, atzetik batek bultzatu eta barrura sartu nintzen ate guztiak itxi eta prozesu guztia hasi baino lehen, salbatzailea etorri eta salbatu ninduen.

Egun batzuk geroago lortu zuen programan parte hartzea.aurkezleak areto guztiaren aurrean esan zuen:
-kaixo Balmaseda! Gure lehenengo partaidea Pedro dugu eta “Lokaleko leihotik” abestuko digu.
Egin kantu bukatzean etxera itzuli eta irabazi zuela esan zuen. Ospatzera joan zirenean bahitu eta lantegi batera eraman zuten. Han masa bat egin ondoren 2 makinetatik pasatu ostean, zilindro itxura eman eta gero moztu, folio itxura zeukanez denda batera saltzera eraman zuten. Halaxe amaitu zen Pedroren ametsa.

Egilea: Julen Espinazo

Comments

Ni 1957. urteko udaberri batean jaio nintzen, hain zuzen ere, Brasil aldeko Amazonas oihanean. Hasieran, oso gutxi neurtzen nuen, baina bat-batean, hazten eta hazten hasi nintzen, 2, 5 metro neurtu arte. Gaztea nintzenean, ingurutik lagun asko nituen, eta oso ondo pasatzen nuen beraiekin jolasten.

39 urte eta 364 egun nituen egunean, ni bizi nintzen auzora, zurrumurru beldurgarri bat iritsi zen, zonaldeko zuhaitz guztiak botako zituzten! Hau beldurra! Gau horretan, nik ez nuen lorik egin, ez dakit hurrengo egunean nire urtebetetzea zelako, ala horiek oihan zoragarri horretan pasatuko nituen azken egunak zirelako zen. Azkenean lokartzea lortu nuen.

Hurrengo egunean, esnatu egin nintzenean, kamioi erraldoi batean nengoen beste hainbat enborren artean. Nire urtebetetze eguna eta ni kamioi batean, ez dakit norantz! Gainera ez zegoen ezagunik! Oso txarto pasatu nuen egun horretan, triste geratu nintzen.

Hiru egun eman nituen kamioi batean, eta gero, 10 egunez egon nintzen itsasontzi batean. Azkenean, Australiako fabrika batera heldu nintzen arte. Hantxe, banan- banan zatitu eta gero paper egin gintuzten. Ondoren, Txinarantz abiatu nintzen.

Hantxe, ikastetxe batean egon nintzen. Umeak paperak neurririk gabe erabiltzen zituzten, eta honela, nigana ere heldu ziren. Mutiko bihurri batek hartu eta honek hegazkin moduan erabili ninduen. Asperturik edo, mutikoak leihotik bota eta kale gorrian gelditu nintzen jendearen oinek ni zapaltzen ninduten bitartean.

Halako batean, haize bolada bortitz batek, hondartza batera eraman ninduen eta hantxe, uretara sartu nintzen, handik zehar nabigatzera, baina, korronteen erruz, ondoko hondartza batean agertu nintzen. Uda zenez, zabor biltzaileak hartu eta zarama poltsa batean sartu ninduen. Handik fabrika batera eraman eta gizonak papera, beira...banatzen ari zirenez, ni papel artean utzi ninduten. Egun batzuetara, kartoi egin eta Londresera abiatu nintzen.

Handik janariz beteta, Sahararako bidea hartu , eta ezuztekoan, hegazkin batean sartuta, Euskal Herrirantz abiatu nintzen. Han, bikote ezkonberri batek hartu, eta trastez beterik, ganbara batean sartu ninduen.

Orain hantxe bizi naiz, beste kutxa eta gauzen artean. Gainera, hango traste guztien artean nire txikitako lagun bat aurkitzen da, bera ere ni bezala kutxa batean amaitu duena. Hauek euskaraz hitz egiten erakutsi eta beste hainbat gauza egiten ere erakutsi zidaten.

Horrela igaro izan ditut nire bizitzako 50 urteak, eta zalantzarik gabe, oso ondo pasatu dut.

Egilea: Itxaso Pujana

Comments

-Aitona! Zergatik zara zu marroia eta ni txuria?

-Ba ni askotan erreziklatu nautelako...

-Zer da erreziklatzea? -moztu zion Orritxo txikiak.

-Ba...erreziklatzea...da...ba...-aitonak ez zekien oso ondo zer zen, baina zekiena kontatu zion -lantegi batera eramaten zaituzte.Han gizon batzuk pasta bat bezala egiten zaituzte, gauza bero batera sartu, eta folio marroi itxurakoaz ateraz. Baina hiru edo zortzi aldiz erreziklatzean ni bezala marroika ateratzen zara

9 urte pasa ziren aitonak kontatu zion bidaiaren ondoren.Orain Orritxo txikik 12 urte zituen eta aitona hilik zegoen. Handik bi egunetara gizon batek orritxo txikia hartu eta aitonak esandako lantegi batera eraman zuen. Aitonak esan zion den-dena gertatu zitzaion. Etxe askotara joan zen baina egun batean etxe on batera eraman zuten. Han, lagun bat eduki zuen. Hori ezagutu zuenetik bere bizitza guztiz aldatu zuen. Leku askotara binaka joaten ziren. Baina egun batean Orritxo txikia eta bere laguna banatu eta lantegira berriz itzuli ziren. Gizonak kamioira eraman eta han Orritxo txiki konturatu zen aitona bezain marroia zela. San Nikolaseko ikastolara eraman eta han neska bat ezagutu zuen Orritxa deiturikoa. Orritxo txiki maitemindu zen, eta berarekin ezkontzeko eskatu zion.Orritxak baietz esan zion.

Azkenean Orritxo txiki Orritxarekin ezkondu egin zen.
Oharra: ipuin hau gustatu bazaizue eta Naturarekin zerikusia duela konturatu bazarete, nik, nire bihotzez Naturarik ez apurtzeko esan nahi dizuet.
Irati Aldama

Comments

Egun batean, folio zuria bahitu eta folio denda batera eraman zuten. Haur bat, folio zuri batzuk erostera joan zen denda horretara eta folio zuria zegoen paketea hartu zuen. Egun batzuk pasatu ziren haurrak hartu eta idatzi arte. Horren ondoren, sakarrontzira bota eta ordu batzuk beranduago papera batzeko kamioia pasatu zen. Papera fabrikara eraman eta han zegoela, lagun zaharrekin aurkitu zen. Erreziklatzeko, prosezu askotatik pasatu behar izan zuen eta horren ondoren, folio zuria, pizka bat marroizkago bihurtu zen. Bere lagunekin zegoenean, izkutatu egin zen, folio dendara ez eramateko,baina aurkitu egin zuten. Harrapatutakoan dendara eraman eta beste haur ezberdin batek erosi zuen bera zegoen paketea. Berriz idatzita izan ondoren errezikalatzera eraman zuten. Paper fabrikan zegoenean berriro ere, prosezu askotatik pasatu eta oraindik marroizkago egin zen. Horrelaxe pasatu ziren urteak eta egun batean, ezin zenean gehiago erreziklatu, gauza batez oroitu zen (kartoia bihurtu zela).

Azkenean oso pozik bizi izan zen, bere ametsa posible bihurtu zelako.

Iker Lores

Comments

Duela 30 egun dena hasi zen gizaki beltzaran hark inprimagailua piztu zuenean eskutitz bat idazteko eta inprimatzeko. Inprimagailuak gosea zeukan eta gutxinaka bere barnean sartu ninduen, bere tintaz zikintzeko.
Handik atera nintzenean, beste kartazal batean sartu ninduten.

Hurrengo egunean burdinezko toki hori batean, sartu ninduten, beste folio askorekin.

Hortik atera bezain laster, motor baten atzeko kutxara sartu ninduten. Bat -batean motorra gelditu, paketea atera eta ate baten azpitik etxe baten barrura sartu eta etxeko senarrak hau jasotzean, zakarrontzira bota ninduen.
Handik 5 egunetara kamioi bat etorri eta ni nengoen poltsa barruan ahaztu zuen.
Halako batean txakur bat etorri eta nire poltsa apurtu eta janariaren hondakinak jaten hasi zen.

Ni handik atera nintzen eta alboko eduki ontzi urdinean sartu nintzen lo egitera.
Hurrengo egunean lantegi batean esnatu eta, bat-batean...
-Plof!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Urez betetako toki batean sartu ninduten eta 5 egun igaro nituen.
Lehortu nintzenean kloroa bota eta oso zuria jarri nintzen.
Prozesua asko gustatu zitzaidanez, 8 aldiz errepikatu eta 9.aldian kartoi bihurtu nintzen.

Handik aurrera oso pozik bizi izan nintzen arrapala motela bihurtuta.

BUKAERA !!!
Egilea:Gorka Martin

Comments

“- Duela urte asko baso honetan gizon maltzur batzuk etorri ziren zerrekin. Horietariko bi zuhaitz nire gurasoak ziren. Gizonek zuhaitzak mozten hasi eta ehun zuhaitz eraman zituzten.
Kamioian sartu eta fabrika batera eraman zituztenean, han egunak igaro zituzten. Bi aste pasatu ondoren, izugarrizko makina handi batean sartu eta atzeko aldetik mila folio atera ziren.

-Eta zer egiten dute folio horiekin? -esan zuen zuhaitz txiki batek.

Aititeak negarrez, hau erantzun zion:

-Folio horiekin ikastoletara, lanbideetara... eramaten dituzte.
Jende gehienak paperak marrazkiak egiteko erabiltzen dituzte.
Paper horiek erabili ostean , birziklatu eta ondorioz folioak ilunagoak gelditzen dira. Hiru aldiz edo gehiago birziklatzen dutenean, azkenean kartoia ateratzen da.

-Eta zertarako erabiltzen dute kartoia? - esan zuen neska txiki batek.

Aitonak ia lokartuta erantzun zion:

- Kartoia erabiltzen da gauza askotarako, adibidez: gauzak sartzeko, gauzak egiteko...

Umeak ia ere lokartuta, aititeak bere istorioa amaitu zuen. Aitonak logure izugarria zuen eta bat-batean hau esan zuen:

- Gabon!!!!!!!

- Gabon aitite!!!!!!! -erantzun zuten bere ilobek.

Amazonasen gaueko 22:00ak ziren, aititea lokartuta gelditu zen. Umeak ere.

Horrela bazan edo ez bazan sar dadila kalabazan eta atera dadila Amazonaseko ibai ertzean.

OHARRA: Ez ezazu Natura suntsitu, guztiok berdina egiten badugu naturarik gabe geldituko gara, mesedez, ez suntsitu!!!!!!!!!

ZAINDU!!!!!!!

EGILEA: Garazi Sanchez

Comments

Bazen, Oier izeneko mutiko bat, Patxi izeneko Eukaliptu bat bisitatzen zuena. Egun batean Patxiri Eukaliptu hazi bat jausi zitzaion eta Oier ikastolatik irtetzean lurrean aurkitu eta izen bat jarri zion; Txomin hain zuzen ere. Lurretik hartu eta zaintzeko etxera eraman zuen. Egunak igaro zituen Oierren etxean eta azkenean Patxiren ondoan landatu zuen. Euria hasi eta mutilak etxera joan behar izan zuen. Eguzkia atera zen aste batzuk igarota eta beti bezala Txomin bizitatzera joan zen gustora. Handitzen zela ikusi eta hilabete batzuk itxaron zituen zuhaitza hasteko eta berarekin papera egin ahal izateko, baina nahiko denbora utzi zuen bakarrik eta bera ailegatu baino lehen aizkolariak joan ziren lantegi batera eraman eta Txominekin papera egin zuten.

Oierren amak papera erostera joan behar zuen eta liburudenda batera abiatu zen. Etxera heldu eta Oierri paper mordoa eman zion. Horiek Txominekin egindako paperak ziren eta honek esan zuen:

-Kaixo Oier ni naiz Txomin! Zer moduz zaude?
-Zu zara Txomin? Pozten naiz zu ikusteaz!

Horrela igaro zituzten orduak hitz egiten. Oierrek lan bat egin behar zuen eta Txominen orri bat hartu eta lana egiten hasi zen. Txomini ez zitzaion arduratu bere zatiak asko zirelako eta ez hori bakarrik gehiago zeuden. Lana bukatu bezain laster lotara joan zen.

Hurrengo egunean Oierrek Txominen orri batzuk hartu eta ikastolara abiatu zen. Hau, berandu itzuli zen etxera liburutegian geratu behar izan zuelako. Etxera heldu zen eta orduan amak honako hau galdetu zion:

-Zertarako dakarzu liburu hori Oier? Ze liburu da?
-Ba, ezertarako, ikasteko...-esan zun Oierrek larriturik.
-Ziur ahal zaude, utzi ikusten
-Ez!!, ikasi egin behar dudala. Utziko didazu ikasten lasai-lasai?-galdetu zion Oierrek amari.
Eta bere gelara sartuzen. Egunak pasa ahala joan ziren eta Txominen orriak gastatzen hasi ziren. Orduan, Oierrek liburua hartu eta irakurtzen hasi zen Txomin gastatzerakoan zer egin behar zuen jakiteko. Irakurtzea bukatutakoan, lotarako ordua ailegatu zitzaion.

Konturatu barik goiza heldu zen, baina larunbata zenez, Txomin berziklatzeko ordua ailegatu zela pentsatu zuen . Orduan bere amari hau esan zion:

-Ama paperak berziklatzeko behar diren materilak erostera noa, orain etorriko naiz , agur ama musu bat, asko maite zaitut!!

Bi ordu iraun zituen, beharrezko materialak erosten.
-Ama helduta nago jada!!-esan zion Oierrek.
Mutikoa bere lagunaren eskulan hau egiten hasi zen. Bukatu eta Txomin beltzago egon arren han zegoen oraindik, eta paper bat gordeta utzi zuen betiko zahar-zahar egon arte.

Ane Baez

Comments

Paperan folio bat da, 2 hilabete ditu eta Lekeitioko fabrika batean bizi da, beste egunkari, aldizkari eta folioekin batera.

Behin Paperon bere lagun onena, familia zeukala esan zion, lehenengoz Paperanek ez zuen sinesten, baina geroago lasaitu eta egunkari zaharrarengana joan zen. Egunkari hau, fabrikako zaharrena zen, hortaz jakintsuena.

- Kaixo Egunkari!!- esan zuen totelka
- Kaixo egunon!! Paperan zara ezta?- folioa oso urduri zagoenez, Paperonek bere ordez hitz egin zuen.
- Kaixo ni Paperon naiz Paperanen laguna eta jakin nahi dugu Paperanen aititeak bizirik edo hilda ote dauden.
- Zenbat urte ditu zure aititeak?- galdetu zion.
- Ez dakit, esan didatenez hemen ezkondu zen, bakarrik dakit hori.-esan zuen.
- A! Badakit nor den! Baina orain suposatzen dut Argentinan dagoela, 2000. urtean sortu, 2002an ezkondu eta Argentinara joan ziren eta ez ditut gehiago ikusi.
- Orduan Argentinan daude?- galdetu zion berriz Paperanek.
-Baietz! Argentinara joan behar zarete, badakizu nola joan Argentinara?
- Ez, ez dakigu- erantzun zuen.
- Nik esango dizuet. Lehenengo hemendik alde egin behar duzu atzeko atetik, gero itsasontzi gorri handi bat ikusiko duzue, bere ondoan kutxa urdin bat egongo da eta bere barruan sartu behar zarete. Norbaitek kutxa hori itsasontzian sartuko du eta hor itxaron Argentinara iritsi arte- azaldu ostean Paperonek galdera bat zeukan
- Baina gauza bat, Argentinako zein zatitan dago? Zein lekutan? Zein herritan?
- Buenos Airesen dago hor bertan galdetu kutxa marroi bati, zuen zain egongo da.
- Ongi da, eskerrik asko eta agur! Bagoaz!- atzeko atera abiatu ziren baina nola ireki? Paperonek ideia bat euki zuen, bata bestearen gainean jarri, baina alferrik. Paperanek kutxa bat hartzea pentsatu zuen, azkenean lortu zuten.

Kanpoan zeuden, baina bi kutxa urdin zeuden, zein hartu? Ez zekiten. Paperanek sakabanatzea erabaki zuen , bakoitza kutxa batera sartzea.
-Ez dakit Paperan, oso arriskutsua da, hobetu elkarrekin egon- esan zuen Paperonek.
- Berdin du, zu lasai.- Lasaitu zuen Paperanek.

Bakoitza batean sartu zen, eta azkenean biak Argentinara heldu ziren. Ailegatu zirenean kutxa marroi bati galdetuz aititea bizi zen dendara heldu ziren.

Azkenean Paperan eta Paperon aititearekin bizi izan ziren dendako dendariak saldu arte.
EGILEA: Ane Arana

Comments

Eguerdian taialariak beraien lantegietara joan ziren zuhaitz horiek orri bihurtzera, baina ezin ziren paper bihurtu, hauek geihegizko kalitate onekoak baitziren eta beraien makina oso kalitate txarrekoa.
Taialari hauek ezin zuten Evander deituriko zuhaitzak moztu eta beste batzuk etorri ziren, baina hauek ere beraien lantegietara joan ziren. baina ezin zuten zuhaitza paper bihurtu.

Beste batzuk etorri ziren hobeagoak baina hauek ezin izan zuten paper bihurtu, zuhaitz hauek ere lur oso emankorretan landatuta baitzeuden.

Azkenean Inglaterrako taialari batzuk etorri ziren, hauek hoberenak ziren. Beraien lantegietara joan eta zuhaitza azkenean papera bihurtu izan zuten eta mundu guztirako banatu egin izan zuten.
HAU EGIA IZAN EDO EZ IZAN
IXO , ETA EZ INORI ESAN

Egilea: Andoni Ugarte

Comments

1992.urtean jaio nintzen Gorbeia mendian. Urteak pasa ondoren ume bat eduki eta Zirrikiturri deitu nuen. Ni handik eramatean Zirrikiturrik 12 urte zituen eta nik berriz 42. Alaba han gelditu zen bakar-bakarrik eta ni zuhaitz gehiagorekin eraman ninduten kotxe gorri batean. Heldu nintzen tokiak fabrika bat zirudien eta han zuhaitzak paper bihurtzen gintuzten. Nire aurretik zeuden zuhaitz batzuk, zati txikietan moztu eta horren ostean, makina batera sartu zituzten. Hurrengoa nintzen eta bat-batean txirrina jo eta langileak handik alde egin zuten:”
-Eta orduan zer gertatzen da?-esan zuen Zirrikiturrik.
“-Ba, han gelditu ginen, eta pentsatu genuen handik alde egitea. Orduan norbaitek beste ideia bat eduki zuen.
-Nire ustez, egin behar duguna da makinara sartu eta horrela bizirik iraungo dugu, bestela hemen geratzen bagara hil egin gaitezke.
-Arrazoi duzu-esan nuen nik.
Horrela egin genuen, nik sustraiekin altxatu eta makina bihurtzailea piztu nuen. Lehena izan nintzen hara sartzen.
1.-Bertan txikitu egin nintzen.
2.-Gero nire zati guztiak ur balde batean sartu.
3.-Kloroa bota.
4.-Bertan zegoen orea zuri-zuri bihurtu zen.
5.-Txirrindroak zapaldu ninduen.
Eta azkenik ore handi hartatik paper itxura eman eta gero lehortzen utzi ninduten. Egunsentia heldu eta esnatzean paper zuri polit bat nintzen. Bat-batean langileak heltzen hasi eta hauek izuturik geratu ziren zuhaitz bat ere ez ikusterakoan.
Orduan langileak zuhaitz batetik ateratzen zen papera multzokatu eta folio paketeak egin zituzten. Ez nuenez ikusten, lo egitea

pentsatu nuen. Ordu batzuk pasa ostean, etxe batean nengoen mahai baten azpian. Urteak pasa nituen han, ni nengoen paketea ez zelako amaitzen baina egun batean erabili ninduten. Ostean, bota beharrean, uretan sartu eta bertan berriro bihurtu ninduten papera baina beltzago nengoen. Egun horretan 1994.urteko otsailaren 5ean nire jabearen emazteari 2.en ume bat edukitzeko garaia heldu zitzaion eta ospitalera joan ziren. Leihoa zabalik utzi eta haizeak orduan ni ate ondoraino eraman ninduen. Bat-batean norbaitek txirrina jo zuen. Orduan nik esan nuen:

-Haizea! Putz egin-eta haizeak putz egin zuen. Ni atea zabaltzeko heldu nintzen arte. Pakete bat zen eta zabaltzean nire alaba zen : Zirrikiturri”.
-Orduan konturatu ginen hori zela gure tokia-esan zuen Zirrikiturrik amaiera jakinik.

Ana Atela

Comments