NIRE BIDAIA
“Kaixo ni Antton naiz eta egin dudan bidaiaz hitz egingo dizuet, hau da, noiz aurkitu nuen eduki nuen alaba bakarra. Eta orain hemen dago eta istorio hau kontatzen dizuet berak eskatu didalako.
1992.urtean jaio nintzen Gorbeia mendian. Urteak pasa ondoren ume bat eduki eta Zirrikiturri deitu nuen. Ni handik eramatean Zirrikiturrik 12 urte zituen eta nik berriz 42. Alaba han gelditu zen bakar-bakarrik eta ni zuhaitz gehiagorekin eraman ninduten kotxe gorri batean. Heldu nintzen tokiak fabrika bat zirudien eta han zuhaitzak paper bihurtzen gintuzten. Nire aurretik zeuden zuhaitz batzuk, zati txikietan moztu eta horren ostean, makina batera sartu zituzten. Hurrengoa nintzen eta bat-batean txirrina jo eta langileak handik alde egin zuten:”
-Eta orduan zer gertatzen da?-esan zuen Zirrikiturrik.
“-Ba, han gelditu ginen, eta pentsatu genuen handik alde egitea. Orduan norbaitek beste ideia bat eduki zuen.
-Nire ustez, egin behar duguna da makinara sartu eta horrela bizirik iraungo dugu, bestela hemen geratzen bagara hil egin gaitezke.
-Arrazoi duzu-esan nuen nik.
Horrela egin genuen, nik sustraiekin altxatu eta makina bihurtzailea piztu nuen. Lehena izan nintzen hara sartzen.
1.-Bertan txikitu egin nintzen.
2.-Gero nire zati guztiak ur balde batean sartu.
3.-Kloroa bota.
4.-Bertan zegoen orea zuri-zuri bihurtu zen.
5.-Txirrindroak zapaldu ninduen.
Eta azkenik ore handi hartatik paper itxura eman eta gero lehortzen utzi ninduten. Egunsentia heldu eta esnatzean paper zuri polit bat nintzen. Bat-batean langileak heltzen hasi eta hauek izuturik geratu ziren zuhaitz bat ere ez ikusterakoan.
Orduan langileak zuhaitz batetik ateratzen zen papera multzokatu eta folio paketeak egin zituzten. Ez nuenez ikusten, lo egitea
pentsatu nuen. Ordu batzuk pasa ostean, etxe batean nengoen mahai baten azpian. Urteak pasa nituen han, ni nengoen paketea ez zelako amaitzen baina egun batean erabili ninduten. Ostean, bota beharrean, uretan sartu eta bertan berriro bihurtu ninduten papera baina beltzago nengoen. Egun horretan 1994.urteko otsailaren 5ean nire jabearen emazteari 2.en ume bat edukitzeko garaia heldu zitzaion eta ospitalera joan ziren. Leihoa zabalik utzi eta haizeak orduan ni ate ondoraino eraman ninduen. Bat-batean norbaitek txirrina jo zuen. Orduan nik esan nuen:
-Haizea! Putz egin-eta haizeak putz egin zuen. Ni atea zabaltzeko heldu nintzen arte. Pakete bat zen eta zabaltzean nire alaba zen : Zirrikiturri”.
-Orduan konturatu ginen hori zela gure tokia-esan zuen Zirrikiturrik amaiera jakinik.
Ana Atela
Zabaldu
del.icio.us